Uit de praktijk

 

 

Mevrouw M

 

Elke twee weken masseer ik mevrouw M in het verpleeghuis. Ze is inmiddels 89, lopen gaat schuifelend en langzaam, haar geheugen werkt niet meer zoals vroeger. Ze wordt brozer, maar kan nog een pittige dame zijn. En ze maakt fantastische schilderijtjes.

Met de rollator van de huiskamer naar haar eigen kamer, installeren in haar leunstoel, dat heeft tijd nodig. Ze blaast als ze haar stoel heeft bereikt. ‘Pfftt! Ik zit!!’ Uittrekken van haar schoenen en kousjes doet ze het liefste zelf. Alleen als het niet lukt mag ik haar helpen. Ze vertelt me dat haar voeten zo zeer doen.  ‘Wat vervelend’, reageer ik. ‘Ja, de ouderdom komt met gebreken’, zegt ze en meteen erachteraan in het Gronings ’Nait soez’n!’ Niet zeuren. ‘Gelukkig doet dit het nog goed’, vervolgt ze en wijst op haar hoofd.

Ik gebruik weinig technieken. Alles moet zacht en heel langzaam gebeuren. Mevrouw M heeft een paar pijnlijke plekjes die geen aanraking verdragen. Hoe zachter en rustiger ik werk, des te aangenamer ze het vindt. Ze geeft duidelijk aan wat haar bevalt en wat niet en ook wanneer het genoeg is geweest.

‘Alles goed thuis?’ informeert ze. ‘Ik heb een jonge kat erbij’, vertel ik. ‘Hij zit nog in zijn wilde periode. Gisteren was hij in een dolle bui en scheurt dan door het huis, trap op, trap af, de gang door, naar de woonkamer, de luxaflex in. En drie seconden later weer diezelfde racebaan maar dan terug.’ Mevrouw M’s gezicht licht op in een lach, ze beleeft mijn verhaal helemaal mee.

 

‘Wat doet dit, waar helpt het voor?’ vraagt ze tijdens de massage. ‘Daar wordt u ontspannen van als het goed is’. Ze gaapt. ‘Kijk, dat is ontspanning’, lach ik. Ze geniet van de aanrakingen. Vooral de hele subtiele bewegingen vindt ze fijn, dan sluit ze haar ogen en wiegt haar hoofd een beetje mee op de kadans van de pulsen. ‘Heerlijk’. Ook de strijkingen over de kleding heen en het in stilstand aanraken van rug, schouders en hoofd vindt ze prettig. Ze keert dan helemaal in zichzelf.

‘Klaar?’ vraagt ze wat later. ‘Nog even afronden’, zeg ik. Daarna was ik mijn handen en pak ik mijn spullen in. ‘Ik vond het fijn u weer te zien’. ‘Ik ook’, zegt mevrouw M. ‘Van wie is dat krukje?’ wijst ze nog. O ja, dat was ik bijna vergeten.

 

Persoonlijke kenmerken van cliënte zijn veranderd omwille van de privacy.